Wat doet een meisje met een multiple entry visum???

Na een weekendje sporten met de jongens van de green Bamboo shelter begon het toch weeral te kriebelen en werd het dus weer eens tijd om er op uit te trekken. Het werden 3 dagen Cambodja, 2 dagen Angkor Wat.

Vrijdag nacht vertrokken we op een iets wat afgeleefde bus richting Phom Penh onwetend dat dit het begin was van een lange lange lange tocht over het Cambodjaanse wegenstelsel. Ongeveer 18u nadat we vertrokken in Ho Chi Minh City kwamen we aan in Siem Reap maar het was zeker de moeite waard.

In Siem Reap bezochten we de befaamde Angkor Wat Temple, één van de oudste en grootste religieuze gebouwen in de wereld. Echt de moeite en voor de liefhebbers, ja we zijn in de tomb raider temple geweest. Kijk zelf maar …

De bergen in ...

Dit weekend trokken we onder begeleiding van onze privé gids, Mien, voor 3 dagen de bergen in. Zaterdagavond 12u30 vertrokken we met een nachtbus richting Da Lat en kwamen pas dinsdag terug want dankzij een voor mij nog steeds onbekende nationale feestdag moest ik maandag en dinsdag niet naar school. Hoera voor nationale feestdagen!

Da Lat is een middel groot bergdorp dat bekend staat voor zijn prachtige bloemen en watervallen. Nu voor de prachtige bloemen was het iets te laat, enkel tijdens het bloemenfestival in de maand december kan je echt genieten van Da Lat's bloemen arsenaal. Wij moesten het doen met de serres die het landschap in de omgeving van Da Lat overheersen.

Toegekomen in Da Lat City moesten we eerst op zoek naar een hotelletje, wat verassend moeilijk bleek te zijn aangezien half Ho Chi Minh City voor het weekend naar de koele bergen was afgezakt. Uiteindelijk vonden we wat vrije kamers in een gezellig mini hotel, mission completed op naar de volgende challenge, een brommer. Zonder dit typisch Vietnamese vervoersmiddel kon onze privé gids, Mien, zijn geplande Da Lat roundtrip niet volbrengen. Tijdens onze zoektocht maakte wel eerst nog een stop in Da Lat market, beetje Ben Thanh Market maar dan koeler en met minder toeristen.

Na enkele uren ronddolen in Da Lat werden we eindelijk voorzien van een authentiek 'Vietnamees racemachien' om door de bergen te scheuren. Eerste stop 'crazy house'.

The crazy house is ontstaan uit de vreemde hersenspinselsvan Hang Nha, dochter van de voormalige Vietnamese president. De culturele waarde van dit vreemde huis word door de inwoners van Da Lat sterk in twijfel getrokken 'but the toerists love it'! Ik vond het iets efteling-achtig hebben, het enige wat nog miste was olle bolle gijs en zijn 'papier, hier'.

Volgende stop Lam pagode, een moderne pagode op de top van Robin hill met een prachtig uitzicht over de de vallei.

's Avond nog een traditionele ... karaoke sessie.

Dag 2 van onze Da Lat excursie, op de planning van vandaag: berg beklimmen, handycrafts museum bezoeken, kabelbaan rijden en watervallen spotten. We kropen terug op onze racemachines voor een 15 kilometer lange tocht naar de Lang Biang berg, de hoogste berg in de streek. Aangekomen aan de voet van de berg konden we kiezen: 7 kilometer omhoog stappen of een ritje in een oude leger jeep die op volle toeren nog net de steile bergpas op geraakte. De keuze was snel gemaakt, wagen vol geladen en op naar de top waar we konden genieten van een prachtig uitzicht.

Op onze weg terug naar Da Lat voor de lunch stopte we nog in het XQ Viet Nam Hand Embroidery Museum waar Vietnamese vrouwtjes prachtige kunstwerken maakten met naald en draad.

Na de lunch maakte we ons klaar voor een tochtje over de jungle met een echte kabelbaan. Eventjes waande ik mij in de Oostenrijkse bergen, alleen 40 graden warmer en net iets groener. De kabelbaan was wel leuk alleen jammer dat de jungle al heel wat terrein had moeten inleveren aan de moderne mens. Wat men presenteerde als een kabelritje over de jungle bleek eerder een kabelritje over de boer zijn rijstveld en onze buurman zijn nieuw zwembad te zijn.

En dan onze laatste stop, de Datanla waterval. De naam Datanla komt van ‘Đà – Tàm-N’ha’ en betekend iets in de trend ‘water onder de bladeren'. Deze waterval is misschien niet de meest indrukwekkende in de streek maar volgens mij wel de meest bezochte. Toeristen stromen hier met horden toe om een glimps op te nemen van deze 20 meter hoge waterval. Een leuk extraatje is dat je niet persé moet wandelen om deze waterval te zien. Je word door een mini rollercoaster naar beneden en weer naar boven gebracht. Raceuh!

 Op dag 3 moesten we al in de vroege namiddag de bus terug nemen vanuit een nabij gelgen dorpje, Bao Loc. Terwijl we moesten wachten op de bus nam Mien ons mee naar het huis van zijn vriend Quan, in Bao Loc. Aangekomen bleek Quan's huis voor 2/3 uit beautysalon te bestaan. We hebben ons dan maar eens goed laten verwennen.

School trip

Afgelopen vrijdag was het zover, de schooluitstap naar Dai Nam Park. Om 6u vrijdag morgen werd iedereen verwacht aan de schoolpoort om met man en macht de 900 patotters die mee gingen op de bussen te laden. Ik en Louise waren er ook bij.

Dai Nam park is een immens park complex in privé bezit van één van Vietnam's rijkste en ligt ongeveer 2 uur verwijdert uit het stadscentrum. Het park bestaat uit een shopping center, hotels, een bioscoop, thema park, kampeerterrein, waterpark, zoo en een aantal traditionele Vietnamese tempels.  

Wij bezochten 1 tempel waarvan de poorten volledig waren bedekt me bladgoud, de eigenaar bouwde deze tempel als dank aan de goden voor zijn wonderbaarlijke genezing, van welke ziekte heb ik spijtig genoeg niet kunnen verstaan. We bezochten verder nog de 4D bioscoop, de zoo inclusief witte tijgers, olifanten en neushoorns en ten slotte het waterpark.

To the beach!!!

ZON! ZEE! GOLVEN! STRAND! EINDELIJK!!!!!!

Dit weekend was het zo ver, de lang verwachte tocht richting kust. We vertrokken zaterdag ochtend lekker vroeg want we hadden een serieus busritje voor de boeg. Na 5 uur knotsen en botsen over Vietnamese wegen konden we dan eindelijke onze teentjes in het Mui Nese zand steken. Mui Ne staat bekend als de place to be voor kite en windsurfers in Vietnam. Toen wij toen wij er toekwamen was er helaas geen wind en dus ook geen windsurfers maar wel mooie duinen en stranden. Volop genieten dus.

Op zondag brachten we een bezoekje aan de 'red dunes', een natuurwonder vlak buiten Mui Ne. Toen we aan de red dunes toekwamen stond er ons al een horde kinderen op te wachten. 'Slide down, Miss? Slide down? 10.000!' Jammer genoeg begaf de batterij van mijn camera het vlak voor we de top van de duinen bereikt hadden. Op foto's van het effectieve 'sliding down' zullen jullie dus nog even moeten wachten.

My Ho Chi Minh

 

week - end!

Dit weekend besloten we om eindelijk eens een kijkje te nemen in de notre dame kathedraal. Ik rij er bijna elke morgen voorbij onderweg naar school en wou ze nu eindelijk ook eens langs binnen zien. De binnenkant was spijtig genoeg niet zo indrukwekkend als de buitenkant dus zette we onze tocht al gouw verder naar het befaamd hereniginspaleis.

Het herenigingspaleis, beter bekend als het reunification palace, werd tijdens de Vietnam oorlog gebouwd op de plaatse van het voormalige Norodompaleis dat in het begin van diezelfde oorlog werd vernietigd. Tot 1945 werd het gebruikt door de Franse gouverneurs van Cochin China. In de Vietnamoorlog functioneerde het als het presidentieel paleis van Zuid-Vietnam. Toen op 30 april 1975, om 10:45 een tank van het Noord Vietnamese leger de hoofdingang platwalste betekende dit het einde van de Amerikaanse bezetting en ook het einde van de Vietnamoorlog.

Zondag gingen we het iets verder zoeken, nog binnen Ho Chi Minh City maar toch al 20 minuten rijden. A fishing trip it was! We werden door onze vriend Mien uitgenodigd voor een namiddagje vissen en eten. Heel gezellig!

Tijd voor wat cultuur

Na een weekendje chillen aan het zwembad werd het weer eens tijd om on cultureel gat  te vullen. We besloten een uitstapje te maken naar de Cao Dai tempel en de befaamde cu chi tunnels.

De eerste stop op onze uitstap is de handicapped handicraft, een soort beschutte werkplaats waar aan de lopende band souvenirs worden gemaakt. Het was wel eens interessant om te zien met hoeveel geduld en precisie die schaaltjes en potjes worden gemaakt die in Ben Thanh met honderden tegelijk te koop worden aangeboden.

Na een half uurtje ronddolen konden we terug de bus op naar Long Hoa en de grote tempel van Cao Dai. De leer van Cao Dai ontstond ergens begin 20ste eeuw nadat de Cao Dai of de 'Hoogste Godheid' zich openbaarde aan Ngo Van Chieu. De leer van de Cao Dai is in feite een mengeling van Westerse en oriëntaalse religies. De god Cao Dai wordt weergegeven door het alziende oog. Hij had zich voor zijn openbaring aan Ngo Van Chieu nog al geopenbaard aan de mens via profeten zoals Jezus Christus, Mohammed, Mozes, Confusius en dat lijstje bekende profeten loopt wel nog even door. Al deze plaatselijke varianten van zijn leer zorgde echter voor teveel onenigheid. Daarom besloot Cao Dai het deze keer zonder menselijke tussenpersoon te doen om zo tot een universele religie te komen. De leer van de Cao Dai aanbid 'heiligen' zoals William Shakespear, Jean d'Arc, Sir Winston Churchill en Napoleon Bonaparte. Hij weet ze wel te kiezen. De leer heeft ook 5 geboden zowat in de trend van onze tien geboden: "Gij zult niet doden.", etc. Tijdens de vele jaren van onrust in Vietnam verloor Cao Dai veel aanhangers maar ze is nog steeds populair in de Mekong Delta. Aanhangers geloven zelfs dat het de grootste godsdienst zal worden van de 21ste eeuw. We zullen zien!

De tempel is een al even grote mengelmoes als de leer zelf. Het gebouw heeft wat de vorm van een kerk maar dan met fel roos-groene draken en overal knal gele en babyblauwe versiersels. Toen wij aan de tempel aankwamen begon er juist een dienst. Al die biddende aanhangers uitgedost in witte ao dai tegenover het kleurrijke gebouw, was wel eens indrukwekkend om te zien,

Na een snelle lunch was het tijd voor ons bezoek aan de Cu Chi Tunnels. De befaamde tunnels waarin de Vietcong maar ook de plaastelijke bevolking zich verschool voor het Amerikaanse leger. Onze gids was zelf een oud strijder. Hij werkte tijdens de oorlog als tolk voor het Amerikaanse leger en had zelf 6 maanden in de tunnels gewoond voor hij werd opgeroepen voor legerdienst. Naast het standaard pakket vertelde hij ons ook nog wat persoonlijke anekdotes, zoals hij ze vertelde leek het allemaal nog heel vers in zijn geheugen gegrift.

Tijdens onze rondleiding door het Cu Chi park toonde hij ons allerlei soorten munitie. We zagen hoe de Vietcong niet ontplofte munitie gebruikten om nieuwe dodelijke boobytraps te maken. We kregen ook een 20 minuten durende propaganda film te zien die toonde hoe de mensen in Cu Chi leefden en werkten. Aan het einde van het filmpje werden de guerillastrijders die het meeste Amerikanen hadden weten doden nog eens in de bloemetjes gezet: "Tien, rewarded a medal for the killing of 16 Americans and the destruction of 1 tank." Beetje ongemakkelijk aangezien onze groep zeker 6 Amerikanen bevatte. 

Het hoogtepunt van ons bezoek aan de Cu Chi tunnels was uiteraard toen we zelf de kans kregen om eens in de tunnels te kruipen. Eerst mocht ik mij in een spiderhole proberen wurmen, klein beetje claustrofobisch. Daarna mochten we echt in de tunnels. Best wel warm en vochtig en niet echt comfortabel, de tunnel was 40 x 80 centimeter en deze was al vergroot zodat westerlingen erin zouden passen.