Tijd voor wat cultuur

Na een weekendje chillen aan het zwembad werd het weer eens tijd om on cultureel gat  te vullen. We besloten een uitstapje te maken naar de Cao Dai tempel en de befaamde cu chi tunnels.

De eerste stop op onze uitstap is de handicapped handicraft, een soort beschutte werkplaats waar aan de lopende band souvenirs worden gemaakt. Het was wel eens interessant om te zien met hoeveel geduld en precisie die schaaltjes en potjes worden gemaakt die in Ben Thanh met honderden tegelijk te koop worden aangeboden.

Na een half uurtje ronddolen konden we terug de bus op naar Long Hoa en de grote tempel van Cao Dai. De leer van Cao Dai ontstond ergens begin 20ste eeuw nadat de Cao Dai of de 'Hoogste Godheid' zich openbaarde aan Ngo Van Chieu. De leer van de Cao Dai is in feite een mengeling van Westerse en oriëntaalse religies. De god Cao Dai wordt weergegeven door het alziende oog. Hij had zich voor zijn openbaring aan Ngo Van Chieu nog al geopenbaard aan de mens via profeten zoals Jezus Christus, Mohammed, Mozes, Confusius en dat lijstje bekende profeten loopt wel nog even door. Al deze plaatselijke varianten van zijn leer zorgde echter voor teveel onenigheid. Daarom besloot Cao Dai het deze keer zonder menselijke tussenpersoon te doen om zo tot een universele religie te komen. De leer van de Cao Dai aanbid 'heiligen' zoals William Shakespear, Jean d'Arc, Sir Winston Churchill en Napoleon Bonaparte. Hij weet ze wel te kiezen. De leer heeft ook 5 geboden zowat in de trend van onze tien geboden: "Gij zult niet doden.", etc. Tijdens de vele jaren van onrust in Vietnam verloor Cao Dai veel aanhangers maar ze is nog steeds populair in de Mekong Delta. Aanhangers geloven zelfs dat het de grootste godsdienst zal worden van de 21ste eeuw. We zullen zien!

De tempel is een al even grote mengelmoes als de leer zelf. Het gebouw heeft wat de vorm van een kerk maar dan met fel roos-groene draken en overal knal gele en babyblauwe versiersels. Toen wij aan de tempel aankwamen begon er juist een dienst. Al die biddende aanhangers uitgedost in witte ao dai tegenover het kleurrijke gebouw, was wel eens indrukwekkend om te zien,

Na een snelle lunch was het tijd voor ons bezoek aan de Cu Chi Tunnels. De befaamde tunnels waarin de Vietcong maar ook de plaastelijke bevolking zich verschool voor het Amerikaanse leger. Onze gids was zelf een oud strijder. Hij werkte tijdens de oorlog als tolk voor het Amerikaanse leger en had zelf 6 maanden in de tunnels gewoond voor hij werd opgeroepen voor legerdienst. Naast het standaard pakket vertelde hij ons ook nog wat persoonlijke anekdotes, zoals hij ze vertelde leek het allemaal nog heel vers in zijn geheugen gegrift.

Tijdens onze rondleiding door het Cu Chi park toonde hij ons allerlei soorten munitie. We zagen hoe de Vietcong niet ontplofte munitie gebruikten om nieuwe dodelijke boobytraps te maken. We kregen ook een 20 minuten durende propaganda film te zien die toonde hoe de mensen in Cu Chi leefden en werkten. Aan het einde van het filmpje werden de guerillastrijders die het meeste Amerikanen hadden weten doden nog eens in de bloemetjes gezet: "Tien, rewarded a medal for the killing of 16 Americans and the destruction of 1 tank." Beetje ongemakkelijk aangezien onze groep zeker 6 Amerikanen bevatte. 

Het hoogtepunt van ons bezoek aan de Cu Chi tunnels was uiteraard toen we zelf de kans kregen om eens in de tunnels te kruipen. Eerst mocht ik mij in een spiderhole proberen wurmen, klein beetje claustrofobisch. Daarna mochten we echt in de tunnels. Best wel warm en vochtig en niet echt comfortabel, de tunnel was 40 x 80 centimeter en deze was al vergroot zodat westerlingen erin zouden passen.

Simply Lê Ngoc Hân

Na 4 weken lesgeven aan mijn kleine Vietnameesjes is de routine een feit. De voorbereidingstijd wordt korter, de lesvoorbereiding worden korter, kopietjes worden goedkoper en het kopie mevrouwtje steeds vriendelijker, leerkrachten blijken meer en meer afwezig, de hitte wordt dragelijker en zelf de route naar school heeft al wat van zijn bovenmenselijk omvang moeten inleveren. Routine dus, maar zeker en vast geen verveling.

Als je lesgeeft aan klassen van 35 à 40 kinderen tussen 5 en 12 met een concentratie vermogen van 7 minuten valt er altijd wat te beleven. Mijn grootste concurrenten  zijn Jojo's, strips, Iphones (ja, ze hebben iphones) of doodgewoon pennenzakken met leuke kleurtjes. Dan heb je er ook die in het midden van de les met de knietjes tegen elkaar naar voor komen getrappeld: "Teacher, teacher! May I go out!?". Je zou neen kunnen zeggen maar dat risico neem ik liever niet.

Andere gooien alles in de strijd om die vraag toch maar niet te moeten beantwoorden. Zo vroeg tijdens een les Arts in de 1st grade om hun potlood te nemen. Toen ik aan een meisje vroeg waar haar potlood was volgde een puppy-oogjes-blik, een second van onzekerheid en dan ... "I love you teacher!". Problem solved, of dat dacht ze toch.

Schattig zijn ze wel mijn kleine drolletjes. Toen ik vanmiddag naar huis wou vertrekken hoorde ik ineens "Miss Samantha! Wait!". Ik draai me om. Ik wil kijken wie er roept maar nog voor ik volledig ben gedraaid hangt er al een mini Vietnameesje vastgeklemd aan mijn middel, echt houtgreepstyle, ik kon geen kant meer op. Hartenbrekers die klein vietnameeskes!

Mekong delta

Na drie weken Ho Chi Minh City groeit de nood aan een beetje rust en kalmte. Eén oplossing: een weekend Mekong Delta!

Onze Mekong tweedaagse begon al zaterdagochtend om 5u45. Opstaan, kleren aan, boke choco en weg! Onze reis begint met een + 2 uur durende boottocht doorheen de Mekong Delta tot aan de stad My Tho. Hier werd onze speedboot vervangen door een ietwat roestieker houten motorboot waarin we onze tocht voortzetten voorbij Dragon Island, Unicorn Island en Phoenix Island.

Onze eerste stop een Bee Farm op Unicorn Island waar we honey, thee en allerlei gedroogde vruchten konden proeven. Liefhebbers kregen ook de kans om een giga slang in hun nek te leggen. Niks voor mij, dus ben ik maar foto's gaan nemen van de plaatselijke kindjes. Ook puur natuur en net iets minder glibberig.

Vervolgens maakte we een klein wandelingetje door het dorp tot aan de steiger waar de roeibootjes ons lagen op te wachten voor een roeitocht doorheen één van de vele kokoskanaaltjes.

 

Van het kokoskanaal naar de kokossnoepjes! Onze volgende stop Ben Tre, de coconut Candy workshop waar we kort wat uitleg kregen over de productie van deze kokossnoepjes die nog steeds met de hand worden gemaakt. Een leerkracht bij mij op school haar man werkt in één van de vele kokos fabrieken. Ze vertelde me dat hij tot 1 ton kokosnoten per dag verwerkt, allemaal handarbeid.

Eerst nog wat kokossnoepjes proeven en dan weer in de motorboot. Na een boottochtje doorheen smalle met palmboom omringde kanaaltjes komen we aan bij een lokaal restaurantje, lunchtime! Op het menu lokaal specialiteiten zoals geroosterde vis, noedels maar ook … slang. Ik heb even getwijfeld maar was niet echt in een avontuurlijke bui dus heb ik voor calamares gekozen, slang is voor een volgende keer.

In de namiddag bezochten we nog een fruittuin waar we allerlei tropische vruchten mochten proeven zoals dragonfruit, ananas, mango, papaja … terwijl de plaatselijke band ons van muziek voorzag. Traditionele Vietnamese muziek, heel mooi alleen jammer dat ze de 3 liedjes die ze voor ons speelden zo’n 10 keer per dag spelen waardoor het enthousiasme een beetje zoek was. Het fruit was wel heel lekker en vers plus ik en Louise maakte de ontdekking van de week: Ananas groeit aan een struik of soort van struik, alleszins niet aan een boom.

Tijdens onze boottocht terug naar My Tho begon de lucht stilaan maar zeker dicht te trekken, er stak zelfs een windje op en ja, we zaten nog geen 15 minuten op de bus of de eerste dikke druppels begonnen naar beneden te vallen. In de maand maart valt er gemiddeld maar 13 mm regen. Het moest nu juist lukken dat die volle 13 mm er in één keer uitviel tijdens ons bezoek aan de Mekong Delta.

Toen we de volgende morgen wakker werden had de zon gelukkig al elk spoor gewist van de mini-tsunamie, die Can Tho de avond ervoor had overspoeld. We zetten onze tocht voort naar de Cai Rang floating market waar we van op het dak van een ananasboot uitzicht hadden over de 1 kilometer lange drijvende markt. We kregen ook de kans om met een kleinere motorboot tussen de boten van de drijvende markt rond te varen.

In Can Tho bezochten we ook nog een noedel en een rijst fabriek.

Dan terug op de bus voor een 4 uur durend rit langs Vietnamese snelwegen met occasionele airtime wanneer de bus weer één van de bruggen op of af reed die de Mekong Delta rijk is. We maakten nog een allerlaatste tussenstop in een Bonsia garden vooraleer we Ho Chi Minh City weer binnen reden.

Lesgeven week 2

De tweede week lesgeven verliep al een heel pak vlotter en was net iets minder gevuld, dus had ik wat meer tijd om de school te verkennen. Zo ontdekte ik mijn Vietnamese mede stagiairs en hun voorliefde voor "corny lovesongs that were acceptable in the eighties".

Vrijdag vierde we op school Woman's Day, Een Amerikaanse versie van moederkesdag waarop ook alle vrouwelijke leerkrachten in de bloemetjes worden gezet. De kinderen mochten vrijdag al om 15u naar huis in plaats van 16u15 want om 17u begon het grote Woman's Day dinner. Op het menu springrolls, sticky rice, een soort van paddenstoelensoep met rundslever en een zoete cocossoep als dessert. In afwachting van het grote diner trok ik met Mrs. Wung het park in.

Tijdens het woman's day feest ontdekte ik een nieuw aspect uit de Vietnamese cultuur. "No food, no party", het feestje duurt maar zolang als de toestroom van verse springrolls doorgaat. Eens het eten op was stond iedereen recht en ging naar huis, slecht een dik uur nadat het feest officieel was begonnen!

Weekend!!!

Mijn tweede weekend begon in de Yoghurt Space niet ver van waar we verblijven. Ahn, de dochter van onze kotmadam, nam ons er mee naartoe. Je kon er je potje vullen met overheerlijk yogurt ijs, snoepjes, vers fruit, chocolade saus, noem maar op. Dan liet je de inhoud van je potje wegen, betalen en dan ... feesje in mijn mond!


Na ons overheerlijk vieruurtje nam Ahn ons terug mee naar huis voor een les Vietnamees koken voor beginners: Springrolls. Een eenvoudig receptje, snel klaar en weeral LEKKER!



Zaterdagochtend moest ik alweer vroeg opstaan. Ik werd al om 7u30 op school verwacht voor de maandelijkse leraren vergadering. De directrice bespreekt dan de afgelopen maand en overloopt de werkpunten voor de komende maand. Allemaal heel interessant maar spijtig genoeg volledig in het Vietnamees. Een van mijn vakleerkrachten was wel zo lief om de hoogtepunten voor mij te vertalen.

In de namiddag hadden we met een aantal bewoners van Dien Bien Phu 195 afgesproken om naar het Dâm Sen amusementspark te gaan. Plopsaland op zijn Vietnamees waarbij de verouderde toestand van de attracties elk ritje extra spannend maakte.

Zondag eindelijk eens uitslapen, koffie gaan drinken en in de namiddag nog een tempel bezoeken, Chua Phuoc Vien. Een tempel vlak bij ons huisje aan één van de drukste kruispunten in Ho Chi Minh City.